Roy`s Flightlog

Afgelopen dinsdag was het eindelijk zover. Na 3 maanden VFR vliegen op de Archer en 2 maanden IFR op de arrow, was het eindelijk tijd voor mijn laatste examen, de CPL checkride. Voordat ik mijn laatste examen mocht vliegen, moest ik eerst weer 3 beurtjes vliegen op zicht (tijdens het IFR traject mocht ik niet naar buiten kijken). De eerste 2 beurtjes heb ik zaterdag gevlogen, ik moest een stuk navigeren en voor de rest voornamelijk verschillende landingen geoefend. Maandag heb ik het 3e beurtje gevlogen. Dit keer wat airwork (stalls enzo) geoefend en weer wat landingen. Toen ik terug kwam stond ik al op het rooster voor de volgende dag. Ik mocht om 7:30 mijn examenvlucht beginnen.

Uiteraard moest ik een uur vroeger op school zijn voor mijn oral (mondelinge overhoring over mijn kennis over het vliegtuig, regels en procedures, de kaart, etc). De oral ging prima, ik wist 1 vraag niet, maar die mocht ik van hem opzoeken zodat ik daarna alsnog het goede antwoord kon geven. Daarna zijn we naar de kist gelopen, ingestapt, en was het volledig aan mij de taak om ons de lucht in te krijgen en mijn vluchtplan te vliegen.

Toen we 2 punten (officieel ‘turningpoints’) verder waren kreeg ik te horen dat ik moest diverten naar een vliegveld wat in de buurt lag, Phoenix Regional Airport. Dus ik op de kaart geplot hoe we moesten vliegen (richting, afstand, tijd en brandstof verbruik), en in 10 minuten waren we boven het veld. De examinator wilde dat ik over het veld heen vloog, zodat we aan de windsok konden zien uit welke richting de wind vandaan kwam. Hij had echter een ander idee, en trok mijn gas dicht toen we bijna recht boven het veld zaten, een (gesimuleerde) motor storing dus! Ik gelijk alle acties uitvoeren die bij een motorstoring nodig zijn, en de kist in één vloeiende bocht op de landingsbaan neergezet. Dat ging lekker! Een doorstart gemaakt om nog een aantal andere landingen te maken.

Eerst een normale landing, daarna een flapless landing en als laatste nog een glide-in (landen terwijl de motor stationair draait). Dat ging allemaal goed, en moest ik van het vliegveld vertrekken naar het noorden. Toen we boven een rustig gebied waren heb ik mijn airwork gedaan. Ik moest een volledige stall uitvoeren (overtrekking, het vliegtuig ‘valt’ dan uit de lucht), 2 steepturns (45 graden met je vleugels) en een stukje slowflight (heel langzaam vliegen). Toen had de examinator genoeg gezien, en mocht ik ons terugbrengen naar Falcon field.

De landing bij falcon field moest een short-field zijn. Dit houdt in dat we net doen alsof de landingsbaan heel kort is, en ik dus aan het begin moet landen en hard remmen. De eerste keer was er echter nog een andere kist op de landingsbaan en moest ik de go-around in. De 2e keer kon ik hem wel netjes aan de grond zetten. Eenmaal terug op school moest ik even wachten op de examinator. Dit leek wel een eeuwigheid! Maar na 5 minuten kwam hij naar buiten en stak hij zijn duim omhoog met het bericht dat ik maar een biertje moet gaan drinken, feesten, en over 5 minuten terug moet zijn voor een paar handtekeningen! Geslaagd dus!

Gelijk afgesproken dat ik om 12 uur mijn winguitreiking zou hebben, dus gelijk iedereen gemaild en het thuisfront ingelicht. snel naar huis gegaan om me om te kleden, stopdas om te doen en mijn colbert te halen. Daarna was het toch echt eindelijk zover! Naar de ramp toe met een stuk of 10 man en de examinator om bij de N4147M, mijn examen kist, mijn wing opgespeld te krijgen. Mijn eerste instructeur Nathan Waters was er ook bij, ik was zijn eerste KLS student, dus die was erg trots, en dat was te merken. Toen iedereen een hand had gegeven, kwam hij me omhelsen!

Nadat alles voorbij was, snel naar huis gegaan om alles in te pakken en op te ruimen, want de volgende dag moest ik al op het vliegtuig zitten, terug naar huis!

Dit bericht is geplaatst op zondag, 14 juni 2009 om 10:36 onder Amerika. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback maken vanaf je website.